Inmiddels is het al weer een hele tijd geleden dat ik wat van mij heb laten horen maar hier gaat het goed. Het is wel erg druk werken, de meiden en de scheiding regelen. Inmiddels loopt alles en hebben we voor de meiden een co-ouderschap geregeld. Dat gaat goed. Tijd voor mijn weblog schiet er vaak bij in helaas. Nu merk ik dat 32 uur werken veel is.

De meiden doen het prima. Isabella wordt al zo groot. Ze klets en zingt veel. Is helemaal gek van muziek, ze herkend liedjes op de radio en heeft ook haar voorkeur. Op school heeft ze een vriendinnetje waar ze helemaal weg van is. Zodra ze haar ziet moet ik naar huis. Ze is helemaal weg van Jessica, als we haar weer ophalen vliegt ze eerst Jessica om haar nek en daarna ziet ze mij pas.

Jessica is ook echt baby af. Sinds 2 weken kan ze lopen en doet dat ook heel braaf. Het wordt een echte handenbindertje nu. Zit overal aan en heeft een hele sterke eigenwil. Laat zich niet het kaas van haar brood eten en zich niet ondersneeuwen door haar zus. Ze zit al regelmatig op het potje waar ze regelmatig wat op doet. Praten doet ze nog niet zo veel maar maakt wel een paar gebaren.

Nog wat foto’s

Hier weer eens een teken van leven van mij! Eindelijk! De tijd vliegt en ik ben altijd druk druk druk of ik geniet van mijn rust. Het gaat goed met de meiden en mij en langzaam vinden we onze weg in het leven dat we nu leven. Monique heeft tijdelijk een huis gevonden totdat ze een eigen woning krijgt. De meiden zijn of bij haar, mij of de oppas. Isabella lijkt het redelijk te begrijpen hoe de situatie nu is. Soms zijn er dingen of speelgoed wat ze dan perse mee wil nemen naar mama Moni en zegt ze dan woon ik bij jou en dan woon ik bij mama Moni. Het is wel erg stil als de meiden bij Monique zijn, maar dan moet ik toch werken. Uitslapen is er dus helaas nog niet bij. Maar het is wel fijn om ook weer eens jezelf te zijn en niet altijd maar mama…. en tijd te hebben voor jezelf.

Jessica is inmiddels al weer 13 maanden geweest. Haar eerste verjaardag is geweest. Mijn kleine meisje is geen baby meer maar een zeer ondernemend kind aan het worden. Zo rustig als ze was zo vol heb ik nu mijn handen aan haar. Jessica’s grootste passie is klimmen…. Ze zit zo boven of op de tafel, Isabella’s bed, de bank of op een stoel. Ook de wc is helemaal interesant om op te klimmen. Toch raar dat je dan van je moeder niet in de wastafel mag klimmen…. Los lopen doet ze nog niet, wel gaat ze overal los staan en is ze haar balans aan het oefenen. En regelmatig zit dat kleine ding op het potje waar ze dan 9 van de 10 keer keurig wat op doet. Woensdag moet ze weer naar het consultatiebureau. Ben benieuwd wat ze weegt en hoe lang ze is.

Isabella is laatst op het CB geweest en was 97 cm en 15,5 kilo en is een lekkere meid. Helemaal gek op muziek. Ze luisterd het liefst de hele dag naar kinderliedjes of speelt buiten. Uren kan ze schommelen en spelen met andere kinderen. Het is wel een kleine kattekop die iedereen de baas wil zijn maar ook zo heel erg lief voor haar zusje kan zijn.

Fijn om alle reacties te lezen! Ik vraag niet om ieders mening, wil alleen mijn gevoelens kwijt.

Donderdag heb ik in de rechtbank goed mijn verhaal kunnen doen. Het is nu aan de rechter om de juiste uitspraak te doen. Dit is tijdelijk tot er een echte uitspraak komt.

Afgelopen vrijdag heeft Monique de meiden opgehaald en meegenomen naar het huis van haar ouders (die een maand op vakantie zijn) De volgende dag zou ze ze weer terug brengen. De volgende ochtend belde ze dat ze het zo fijn vond dat ze de meiden had of ze ze het weekend mocht houden omdat ik toch maandag moet werken. Vooruit laat haar ook maar eens genieten. Vandaag belde Monique of ze niet nog een nacht mochten blijven omdat ik morgen ook werk. Maar na een weekend wil ik mijn meiden weer zien. Vrijdag hadden we afgesproken dat ze ze weer 4 dagen bij zich mocht hebben. Om 4 uur was ik klaar met werken, razendsnel boodschappen gehaald en naar huis. Raar er is nog niemand? Voel me onrustig worden er besluipt mij een angstig voorgevoel… gelukkig zie ik om half 5 de auto aankomen. Ik zie een blije Jessica maar waar is Isabella? Die blijft bij mij totdat de uitspraak van de rechter is! En weg was Monique! Mij met Jessica totaal ontreddert achterlatend… Spullen van Jess op straat… Wanneer heeft ze voor het laatst gedronken, geslapen..? En nu? Waar is Isa? Zomaar zonder mij nog gedag te zeggen… De pijn in mijn hart is enorm, ik mis haar mijn kleine meid. Hier heb ik haar niet op voor kunnen bereiden, vertel haar altijd alles wat er gaat gebeuren omdat ze daar zo goed op reageert. En nu is ze ineens ook nog haar zusje kwijt en haar vertrouwde leventje.. Het huis is zo leeg.. haar kamertje zo leeg… mijn hart zo leeg. Het naar bed brengen is zo klaar.  Waarom moet dit nu zo….. Waarom die meiden uitelkaar…. Dit voelt anders dan slapen of bij Monique of bij mij, hoe hard komt de realiteit aan in een teer kinderhartje?

Met angst en beven zie ik donderdag te gemoed. Door alle toestanden rondom de scheiding moest ik een voorlopige voorziening aanvragen bij de rechtbank. Vele afspraken tussen Monique en mij liepen uit op een drama en om voor de meiden en onszelf duidelijkheid te krijgen moeten we nu donderdag voor de rechtbank verschijnen. Zij met haar eis en ik met de mijne. Lijnrecht tegenoverelkaar.. Een voorlopige uitspraak over met name Isabella. Wil er eigenlijk niet te veel over uitwijden omdat ik niet weet wie hier allemaal meelezen maar ik ben zo onrustig en bang dat ik het kwijt moet. Mijn doel is dat de meiden samen blijven en dat we samen verantwoordelijk blijven en een goede omgangsregeling hebben. Nu is dat erg momenteel nog erg moeilijk omdat Monique het psychisch zwaar heeft en geen vaste verblijfplaats heeft en geen werk. Dus echt iets afspreken gaat nog niet. Ik doe er alles aan dat de meiden haar zoveel mogelijk zien. Monique’s verweer staat hier lijnrecht tegenover. Ze wil dat Isabella bij haar komt wonen en dat elk weekend de meiden samen zijn. Dan bij de een en dan bij de ander. Dat breekt mijn hart, Isabella is zo gek met haar zusje, als ze haar even niet ziet vraagt ze waar is Jessica? Jessica ook een koekje? Jessica zit in het jonge leventje van Isabella verweven. Wordt Isabella donderdag uit haar vertrouwde omgeving gehaald en in het leven van Monique geplaatst? Of mag ze bij mij blijven met haar eigen vertrouwde dingen, peuterschool, zwemmen en de oppas. Nooit zal ik Monique Isabella ontnemen maar ik wil dat het leven van Monique eerst stabiel wordt. Een peuterpubertje opvoeden is niet niks! Het leven van de meiden staat al zo op zijn kop en ik wil niet dat dat het ten koste gaat van Isabella. Het doet zo’n pijn dat er zo gevochten moet worden om het meisje dat geboren is in mijn hart. Ik probeer altijd het belang van Isabella voorop te stellen en mijn eigen egoisme op zij te zetten. Wat is het beste voor haar? Samen met haar zusje bij mij? Alleen bij Monique?   

Inmiddels gaat de tijd door en zit ik nog steeds in een hele moeilijke tijd. Die voorlopig ook nog niet voorbij is. Alles loopt niet zoals ik gepland had. Er gebeurd vanalles wat mega energie kost. Door omstandigheden zijn de meiden voorlopig bij mij waar ik wel erg blij mee ben maar wat niet altijd mee valt. Ik werk 32 uue en heb dan nog het huishouden.Dan heb ik nog de zorg voor onze twee lieve mooie meiden waar ik tijdelijk extra oppas voor moet regelen. De hele scheiding in gang zetten met alle emotie van dien. Het verdriet dat mijn leven toch anders loopt dan ik gepland had, mijn droom die in duigen valt. De illusie de scheiding in harmonie te kunnen regelen is uit elkaar gespat en nu breekt de vermoeidheid van het slechte slapen, gebroken nachten doordat Jessica nog steeds elke nacht komt mij een beetje op. Ik lees andere loggen en vind het fijn dat andere zo gelukkig zijn met de zwangerschappen en zo gelukkig op mij overkomen. Ik gun het iedereen het is maar kan op dit moment niet de goede woorden vinden om op te reageren.

Gelukkig duren mijn dips niet zo lang en kan ik genieten van het mooie weer en de meiden. Ondanks dat het erg druk is in mijn leven geniet ik als ik met mijn mp3 speler in mijn oor na een dag werken mijn meiden bij de oppas ga ophalen. Moet nu vooral alles goed plannen, zorgen dat ik eten klaar hebt op de dagen dat ik werk. Het huishouden bijhouden en de belangrijkste dingen het eerste regelen. En het belangrijkste dat het leven van de meiden zo normaal mogelijk doorgaat. Voor Jessica gaat het wat makkelijker maar Isabella heeft goed weet van alle problemen die er spelen, aan mij de taak om haar daarin te begeleiden. Antwoord te geven op haar vragen en rust en stabiliteit in haar leventje te creeren. Zo veel mogelijk de zelfde mensen die voor haar zorgen, toch naar het zwembad en naar de peuterschool. Als ik dan die twee armpjes om me heen voel en ze zegt ik hou van jou geeft dat me weer energie om door te gaan. Ik ben blij en dankbaar met de lieve mensen om me heen die me steunen, die moet ik onthouden en de mensen die me niet begrijpen moet ik even op afstand houden. Die kan ik er niet bij hebben, heb genoeg aan mijzelf. Ik hoef mij niet te verantwoorden naar andere mensen. Nu genoeg ellende en toch nog wat foto’s van de meiden. Desondanks doen ze het prima.

Isabella wordt al zo’n heerlijk eigenwijs dametje. Ze blijft zingen en kent al heel veel liedjes. Ze wordt steeds wijzer en praat over dingen dat ik denk van wie heb je dat geleerd? Ze is zo wijs met d’r zusje. Zodra ze Jessica niet ziet vraagt ze waar is Jessica? Zelfs kleine peuters kunnen een pechdag hebben. Dejufrouw van de peuterschool zei al dat ze niet zo lekker in haar vel zat. Isabella was me aan het helpen met onkruid trekken toen ik zei niet aan ….. de brandnettels….. te laat…. gelukkig viel het mee en ging ze lief boven spelen…. heel lief…. De hele speelgoed kast in d’r kamer lag overhoop. Puzzels memorie’s krallen, lego, ministec, kaartspellen….. allemaal op een grote hoop. Maar Isa was zoet. Mij heeft het 2 uur gekost om het weer op te ruimen. Toen bezeerde ze zich aan het hek waardoor haar vinger hevig bloedde en of de ellende nog niet genoeg was viel ze van de trap. Wat nog nooit eerder gebeurd was. Een blauwe wang het resultaat. En onze Jess heeft al 6 tanden 4 boven en 2 onder. Kleding maat 80 zit toch echt te strak. Ze klimt overal tegenop en doet steeds pogingen om zelf los op te staan. Ze klimt zo op de onderste trede van de trap, verder durf ik haar nog niet laten gaan. Ze is vol bewondering naar haar grote zus. In de box zitten is voor baby’s Jessica speelt met duplo en auto’s. Helaas is door alle stress mijn borstvoeding terug gelopen en krijgt ze dat alleen nog maar ‘s nachts. Jessica is een echte waterrat. Al vanaf 8 maanden zwemt ze met haar vleugeltjes door het water en is niet te houden. De zwemles is een grote spartelpartij omdat ze zelf los door het water wil zwemmen. Het is geen gezicht zo’n klein ding dat door het water spurt. Mond dicht niet lachen en heerlijk spelen. Onderwater geen probleem. Isabella was watervrij maar Jessica nog meer.

Momenteel zal het wat rustig zijn op mijn site want na veel problemen hebben Monique en ik besloten om uit elkaar te gaan. Nu is het ons doel om samen toch zo goed mogelijk voor de meiden te zorgen.

Wat een heerlijk weer vandaag. Heerlijk wezen wandelen met de meiden. Jessica voor het eerst achterop mijn rug. De kids hebben genoten. Gelukkig had Christa haar fototoestel  bij zich zodat we het toch konden vastleggen.

De kleine Jessica gaat als een trein, ze weegt 9430 en is 74 cm. Ze heeft inmiddels al 3 tanden. Het is een heerlijk lief kind. Ze kan heerlijk spelen met Isabella. Inmiddels gaat ze zelf zitten en kruipt ze op haar knieen rond en gaat overal op haar knietjes tegenaan zitten en als de ondergrond niet te glad is gaat ze zelf staan.

Isabella heeft het prima naar haar zin op de peuterschool en het liefst speelt ze heerlijk buiten. Een echt buitenkind.

Morgen is het zover, eindelijk mag Isabella voor het eerst naar de peuterschool. Ze heeft er erg veel zin in. Ik ben heel benieuwd hoe ze het vind. Ben reuze trots op haar, maar vind toch wel dat ze wel heel snel groot wordt….

Afgelopen weekend zijn we er lekker eens tussenuit geweest naar Pipodorp, waar de meiden heerlijk konden spelen in speelstad oranje en daar bleek dat die kleine Isabella al aardig op weg is zelfstandig te worden. Ze wilde in alle atracties en ik keek met een angstig hart toe hoe ze daar hoog in de vliegtuigjes rond zweefde. De zweefmolen vond ze geweldig, ze ging maar door en maar door hoe harder hoe mooier en hoe hoger hoe leuker…. goed vasthouden…. nee niet zwaaien…. goed naar achteren zitten…. En ik smelt als ik naar dat heerlijke trotse genietende koppie kijk. Ben samen met haar in de achtbaan geweest… Isabella vond het wel leuk maar ik heb dat arme kind fijn geknepen was zo bang dat ze er uit zou vliegen. In het spookhuis wilde ze niet nog een keer (ondanks dat het licht aan was) Ze kan zo heerlijk haar eigen gang gaan en is ook helemaal niet onder de indruk als ze ons niet ziet. Let ik even niet op dan kan ik d’r weer opvissen uit de botsauto’s of van de trampoline, en waar heb je nu weer je sokken gelaten…. Maar ze genoot en dus ik ook.

Die kleine Jessica ging als het mogelijk was ook overal in en leuk het ook leuk te vinden. Ze heeft ook heerlijk in de zandbak gespeeld. En als ze moe was ging ze na wat gedronken te hebben heerlijk slapen in de buggy. Ze gedraagd zich keurig in het restuarant. Zit heerlijk te genieten van patat met frikandel. Isabella die erg moe was van het spelen was iets minder voorbeeldig. Het was erg rustig zodat ze alle aandacht kreeg van het personeel. Moest haar bijna uit de keuken vissen.

Ook een ochtendje wezen zwemmen. Isabella is totaal niet bang en voor ik het wist was ze hem gesmeerd. Gelukkig had ze haar bandjes om en vond ik haar bij de badmeester.. Haar speeltjes had ze in het ijskoude bad gegooit….

Foto’s volgen nog het apparaatje waarmee ik ze op mijn laptop zet is gesneuveld

Minder goed nieuws is dat Monique haar werkgever failliet is en ze dus op zoek moet naar ander werk, wat niet mee valt in deze tijd. En dat onze lieve vriendin Christa haar jongste hond maandag heeft moeten laten inslapen. Lieve Yentl we missen je..